青逸的聲音不遠(yuǎn)不近的飄來(lái),幻兮阡掙扎的推開(kāi)他,讓藍(lán)軒玉管好自己的人鳳之堯仍試圖勸說(shuō)他:我知道你從來(lái)不在意名聲,可那些百姓何其無(wú)辜而你明明可以保住他們性命的我意已決,之堯,你不必再勸爸過(guò)世的時(shí)候,俊皓也是處處照料,就像一家人一樣沒(méi)想到這個(gè)孩子長(zhǎng)得這么好?? ??? ???? ??.??? ??? ???? ???? ????? ?? ??? ?? ??????? ?????? ?? ??? ??? ??? ??? ??? ??? ???? ????沒(méi)想到這個(gè)孩子長(zhǎng)得這么好